លម្អងព្រិលពន្លឺ

ត្រពាំងត្រាំវិញ្ញាណ

តាយហោង​

"សង្ស័យណាស់! ឆ្នាំនេះច្បាស់ជាមិនស្រួលហើយ» សំឡេងមនុស្សស្រីពីនាក់អង្គុយនិយាយគ្នានៅក្នុងផ្ទះនោះ ទាក់ទាញការចង់ដឹងចង់ឲ្យរបស់ម្ចាស់ថ្នាំកាន់តែខ្លាំង ទើបគេផ្ទៀងត្រចៀកស្តាប់មិនឱ្យមានចន្លោះសូម្បីតែមួយពាក្យ។ «មិនស្រួលរឿងអ្វីមិន?» «គេថាសពដែលស្លាប់ដោយសារគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ គេមិនឱ្យយកមកធ្វើបុណ្យនៅក្នុងផ្ទះទេ វាជាខ្មោចតាយហោងកាចអាក្រក់ណាស់ ពីណាគេរាសីដាក់ជើងតែតាកាច់យកតៗគ្នាមិនខាន» ស្ត្រីអ្នកនិយាយសង្កត់សំឡេងហាក់ទាមទារចំណាប់អារម្មណ៍ពីអ្នកស្តាប់កាន់តែខ្លាំង។ «តែក្រែងពេលយកមកគេធ្វើពិធីអីស្រួលបួលទៅមីង» «ម៉ែអាពិជីទៀតក៏ឃាត់មិនជាប់តែ មិនអ៊ីជីងមិនមែនគ្រាន់តែបុណ្យ៧ថ្ងៃមកដល់ភ្លាមក៏ស្លាប់ម្នាក់ទៀតទេ» «ទេ! គួរឱ្យជឿជាថ្នាំអ្នក...សម័យឥលូវនេរប្រមាថមិនបាន» «រៀងហើយបានជាគេចេះតែនិយាយថាអាគមផ្សំអាយូស បើមិនជឿកុំប្រមាចក្រែងថាបានធូបពិត»ម្ចាស់ផ្ទះឈរសម្លឹងមើលអ្នកជិតខាងដែលបំបែកផ្លូវគ្នាដើចេញ ព្រមទាំងសម្លឹងមើលទៅកាន់តួផ្ទះបែបស់ខ្លួន ដោយអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់និងពោរពេញដោយសំណួរពេញទូកក្បាល។ តើជំនឿនេះវាមានពិតឬទេ?"

ផ្ទះចិញ្ចឹមសព

ផ្ទះនេះមានទទួលរក្សាសព ពួកយើងនឹងថែរក្សាសាកសពគ្រួសាររបស់អ្នកឱ្យបានល្អបំផុត» ដោយគ្មានប្រាក់ គ្មានអ្នកទីពឹង សុនេត្រាគ្មានជម្រើសក៏សម្រេចចិត្តលក់សពម្តាយរបស់ខ្លួនដែលទើបចែកឋានទៅកាន់ផ្ទះនោះ។

តេជោមាស តេជោយ៉ត

ឧកញ៉ាតេជោបុរារាជ (តេជោកោស) និងទុករាមរាជតេជោ ( ជោយ៉ត) ជាមហាវិរបុរសខ្មែរដ៏ល្បីល្បាញនៅសតវត្សទី ១៧ ដែលអាច ទស្សនៈនិងឧត្តមគតិ ល្បីរន្ទីរហូតមកដល់ពេលសព្វថ្ងៃ ។ កម្រមានវិរបុរសណា ដែលអាចធ្វើបានតាមតំរូវិរភាពជាច្រើនរបស់ រលោក ដែលមោះមុត អង់អាចគួរឱ្យស្ញប់ស្ញែងពន់ពេកណាស់ ជាអាទិដូច ជា “តេជោមាស គ្រាន់តែនិយាយចាញ់សំដីស្រីមួយម៉ាត់ ទោះបីខ្លួនជាមេ ទ័ពធ្លាប់មានជ័យជំនះលើសមរភូមិ សង្រ្គាមរាប់មិនអស់ក៏ដោយ ក៏សុខ ចិត្តធ្វើអត្តឃាត ដើម្បីយកឈ្នះលើចិត្តស្រីនិងតណ្ហា ។

វិទ្យាល័យវ័យជំទង់

ជីវិតវិទ្យាល័យរបស់ក្មេងស្រីឯករាជ្យម្នាក់ដែលរស់នៅតែម្នាក់ឯង ជាមួយសត្វចិញ្ចឹមរបស់នាង។ រឿងរ៉ាវដែលយើងបានជួបក្នុងពេលជាសិស្សវិទ្យាល័យ គ្រប់គ្នាតែងតែបន់ឱ្យរៀនចប់ឆាប់ៗនឹងអាលបានក្លាយជាមនុស្សឯករាជ្យពេញលក្ខណៈ​ តែគ្រប់យ៉ាងមិនដូចការគិតនោះទេ។

ជីវិតនៃជីវិត ភាគ១

យប់មួយ នៅចុងខែមេសាឆ្នាំ២០០៥ បន្ទាប់ពិជិតមួយខែដែលខ្ញុំបានមកដល់ ប្រទេសណកវ៉េ, ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ជាប់គិតជាថ្មីថា ត្រូវតែសរសេរបញ្ចប់ប្រលោមលោក រឿង “ជីវិតនៃជីវិត” ដែលជាកំណត់ហេតុពិតនៃខ្សែជីវិតរបស់ខ្ញុំ ។ តាមពិត រឿងនេះខ្ញុំចាប់ផ្តើមសរសេរយូរយារណាស់មកហើយ គឺតាំងពីពេល ដែលខ្ញុំបានភៀសខ្លួនពីស្រុកខ្មែរ ចូលមកក្នុងទឹកដីថៃមុនដំបូងនៅខេត្តសុរិន្ទម៉្លេះ ។ គឺខ្ញុំសរសេរបណ្តើរៗ តែរកពេលបញ្ចប់គ្មានសោះ ព្រោះខ្ញុំត្រូវសរសេររឿងផ្សេងៗ ទៀត សំរាប់ឆ្លើយកទៅបោះពុម្ពនៅស្រុកខ្មែរ ដើម្បីឱ្យបានកំរៃយកមកចិញ្ចឹមគ្រួសារ បណ្តោះអាសន្នសិនដែរ ។ ដោយសាររឿងនេះជារឿងវែង ខ្ញុំតែងតែសរសេរបន្ត សន្សឹមៗរហូតមក ដោយគិតថា ចាំពេលណាដែលខ្ញុំត្រូវបានទៅរស់នៅប្រទេសទី៣ ណាមួយ ដែលជាពេលស្ងប់ មានឱកាសទំនេរច្រើននោះ ខ្ញុំចាំចាច់ដាច់ខាតត្រូវតែ សរសេរបញ្ចប់ ព្រោះវាជារឿងសំខាន់បំផុតសំរាប់ខ្សែជីវិតកវិនិពន្ធរបស់ខ្ញុំ ។ យប់នោះ ម៉ោងជិតដប់ទៅហើយ តែផ្ទៃមេឃមាននៅសល់ពន្លឺភ្លឺថ្លាស្រឡះដូចថ្ងៃ នៅឡើយ ។

រឿងស្នេហា​ របស់អ្នកមិនដែលមានស្នេហា

ខ្ញុំគ្មានបទពិសោធន៍ស្នេហានោះទេ ប៉ុន្តែបើអ្នកសួរខ្ញុំថាស្នេហាជាអ្វី ខ្ញុំប្រហែលជាអាចនិយាយបានថា វាជាក្ដីស្រលាញ់មួយប្រភេទដែលយើងមានចំពោះអ្វីមួយ វាជាក្ដីស្រលាញ់ដែលអាចផ្ដល់ឲ្យយើងនូវក្ដីសង្ឃឹម ភាពកក់ក្ដៅ ភាពរីករាយ និងកម្លាំងចិត្ត។

ទឹកភ្នែកឳពុក

អស់លោកអ្នកនាងកញ្ញាជាទីគោរព និងមិត្តជាទីស្នេហាទាំង ខ្ញុំបាទខានបានជួបនឹងអស់លោកអ្នកនាងកញ្ញាក្នុងវិស័យ ឡាយ ប្រលោមលោកនេះ អស់វារៈជិតពីរឆ្នាំហើយ គឺបន្ទាប់តាំងពីពេល ដែលមានវិបត្តិហេតុមួយទាក់ ទងដល់ស្នាដៃទីដប់មួយរបស់ខ្ញុំបាទ គឺរឿង "វិមាននរក ” ។ អស់លោកអ្នកនាងកញ្ញា ដែលបានអានរឿងនោះរមែងមមៃ នឹកថា ពិតជាខ្ញុំបាទអស់សទ្ធាក្នុងការសរសេររឿងប្រលោមលោក ទៀតហើយព្រោះ ស្លាបប៉ាកការបស់ខ្ញុំបាទត្រូវគេយកទៅសួរឱ្យ ក្លាយជារំពាត់ខ្សែតីសំរាប់ វាយវាត់លើចិត្តរបស់ខ្ញុំបាទ ឱ្យឈឺចាប់ រកហារនិយាយមិនកើត ។

ទំនួញប៉ាកកាស្នេហ៍

កាលដែលខ្ញុំ នៅក្នុងស្រុកខ្មែរនៅឡើយ មានមិត្តភ័ក្តិនិងយុវជន - យុវនារីជា ច្រើន ៣នអក់ជួបខ្ញុំ ដើម្បីឱ្យខ្ញុំជួយណែនាំពន្យល់ពីវិធីតែងទំនុកច្រៀង ឬបទភ្លេង រួមទាំងយុវអ្នកនិពន្ធខ្លះទៀត បានធ្វើកំរងទំនុកច្រៀងទាំងសៀវភៅ។ អកឱ្យខ្ញុំជួយ ពិនិត្យនិងកែសំរួល ។ ខ្ញុំក៏បានជួយធ្វើការងារនេះជារឿយៗ ក្នុងនាមជាអ្នកធ្លាប់មានបទពិសោធន៍ម្នាក់ ប៉ុន្តែមិនបានគ្រប់គ្រាន់ សមតាមបំណងចិត្តរបស់អ្នកដែលសុំពឹងពាក់នោះឡើយ ដោយសារខ្ញុំមិនសូវមានពេលទំនេរ ។

ព្រៃតម្កល់សព

រឿងរ៉ាវ​ប្រពៃណី​នៃការ​តម្កល់​សពរបស់​អ្នក​ភូមិ​លើទឹក ព្រៃតម្កល់សព ត្រូវបានចាប់បដិសន្ធិឡើងក្នុងគ្រា ដែលមានការស្លាប់រង្គាល សពអណ្តែតទឹកត្រៀបត្រា​ មិនដឹងយកទៅណា ក៏ដាក់ចោលនៅក្នុងព្រៃលិចទឹក ហើយក៏បានកើតជាប្រពៃណី តកូន តចៅ។

រោគសិប្បនិម្មិត

ថ្ងៃនេះគេកំពុងចលាចលនឹងរឿងក្មេងប្រុសម្នាក់ស្លាប់ដោយសារទូរស័ព្ទ? វាមិនអាចរលត់បានទេខ្ញុំនឹងស្លាប់បើសិនវារលត់? ខ្ញុំបន្តអូសរូបពីមួយទៅមួយ សារបន្ទាប់ក្នុងរូបចុងក្រោយ ដែលគេបានផុសគឺ «ដង្ហើមស្ថិតក្នុងពន្លឺថ្ម បេះដូងស្ថិតលើអេក្រង់ អត្តសញ្ញាណស្ថិតលើមតិភាគច្រើន..

You ទំព័រចុងក្រោយ

អ្នកមានស្នេហាទាំងអស់សុទ្ធតែចង់ធ្វើជាទំព័រចុងក្រោយក្នុងជីវិតរបស់មនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់! តែអ្នកត្រូវចាំថា ពេលដែលអ្នកចង់បានអ្វីមួយ អ្នកអាចនឹងសមបំណង ឬក៏ខកចិត្ត ព្រោះទ្វារនេះគេជាអ្នកកាន់កូនសោ។