ជីវិតនៃជីវិត ភាគ១

ទ្វេញាណ

"រូបកាយមួយវិញ្ញាណពីរប្រជែងគ្នាធ្វើជាម្ចាស់ ដើម្បី ទាមទារសំណងឈាមដែលជនគ្មានមេត្តាប្រហារសង្ខារ នារីស្លូតត្រង់ម្នាក់យ៉ាងឈាមត្រជាក់។ ភាពអយុត្តិធម៌ មន្ទិលសង្ស័យ និងគំនុំសងសឹកនាំឱ្យដួងវិញ្ញាណស្រី ស្រស់ ដួង អមរា មិនអាចចាកចេញទៅដោយស្ងប់សុខ បាន។ តើនាងខុសអ្វី? ហេតុអ្វីគេដាច់ចិត្តលើកហត្ថា បញ្ចប់ជីវិតនាងយ៉ាងឃោរឃៅបែបនេះ? ហ៊ឺស! នាងត្រូវតែដឹងឱ្យបានថានរណាជាឃាតកពិត រីឯចំណុចចុងក្រោយរបស់ឃាតកឈាមខ្មៅនោះគឺ.... សេចក្តីស្លាប់ដ៏វេទនា!"

កម្រងរឿងក្រៅភព

ស្នាដៃ​មួយ​នេះ​មាន​បញ្ចូល​រឿង​ខ្លី​ចំនួន​បី​ ក្នុង​នោះ រឿង រុយ ទទួល​បាន​ភាព​ល្បី​ល្បាញ​ពេញ​ពិភព​លោក ដោយ​សារ​សាច់​រឿងប្រតិដ្ឋ​ បែប​វិទ្យាសាស្ត្រ ដែល​តួអង្គ​ឯក​ចូល​ផុង​ខ្លួន​យ៉ាង​ជ្រៅ​ទៅ​ក្នុង​របក​គំហើញ​ ដ៏​អស្ចារ្យ​មិន​ធ្លាប់​មាន​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​មនុស្ស​ជាតិ ។

នៅថ្ងៃដែលយើងរៀបការ

ពួកយើងរៀបការទៅ សំឡេងរបស់គេបន្លឺឡើង ពេញនៅក្នុងសោតវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំសូមស្បថថាទោះបីជាប៉ុន្មានរយពាន់ថ្ងៃខែ តទៅមុខទៀត ខ្ញុំក៏នៅតែចងចាំសំឡេងដ៏ផ្អែមល្ហែមរបស់គេមួយឃ្លានោះដែរ។

កោះបិសាច

“កោះបិសាច” ដែលខ្ញុំបានរៀបរៀងឡើងនេះ មានលក្ខណ ៦២ ប្លែកពីបទនិពន្ធអក្សរសិល្យ ដែលយើង ឆាប់បានសាល់ នៅសម័យ និពន្ធ ខ្ញុំចាត់ទុករឿងនេះថា ជារឿងនិទាន មួយបែបដែរ ទោះបី របៀបនិពន្ធ រចនាបទនៃបទនិពន្ធ មានលក្ខណ:ប្រហាក់ប្រហែល នឹង ប្រលោមលោកទី១ របស់ខ្ញុំ មិនដូច របៀបរឿងនិទាន ដែលយើង ធ្លាប់អាន ធ្លាប់ស្គាល់ក្តី ផង ( nouvelle) ប្រហាក់ប្រហែល នឹង រឿងបុរាណផង ។

ដំណើរ

"ប្រសិនបើយើងមានតែគោលដៅដោយសរសេរដាក់តែក្នុងក្រដាស នោះវាហាក់គ្មានន័យអ្វីទាំងអស់។ ប្រសិនបើយើងមានក្តីស្រមៃហើយ គ្មានការប្តេជ្ញាចិត្ត និងហ៊ានពុះពារដើម្បីក្ដីស្រមៃនោះទេ វាក៏គ្មានថ្ងៃអាចចេញជារូបរៀងបានដែរ។ គ្មានអ្វីដែលបានមកដោយគ្មានការដោះដូរនោះទេ។ នរណាក៏ធ្លាប់ជួបរឿងខកចិត្ត ការឈឺចាប់ និងភាពមិនសមបំណងនៅក្នុងជីវិតដែរ។ ប៉ុន្តែជម្រើសនៅតែលើយើងម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ តើយើងចង់ធ្វើជាទាសករនៃការឈឺចាប់ ហើយឃុំខ្លួនឯងនៅក្នុងពិភពដ៏ខ្មៅងងឹងមួយនេះរហូត ឬក៏ជម្នះដើម្បីចាកចេញពីភពងងឹងនេះ រួចស្វែងរកទីពន្លឺសម្រាប់ជីវិត។ យើងគឺជាម្ចាស់នៃជីវិតខ្លួនឯង ជាអ្នកជ្រើសរើសផ្លូវដើរមួយដ៏ត្រឹមត្រូវសម្រាប់ជីវិតយើង ប៉ុន្តែយើងក៏ត្រូវតែធ្វើការសម្រេចចិត្តដោយមានទំនួលខុសត្រូវផងដែរ។"

ជម្ងឺខ្មែរ កំណាព្យ

សុភាសិត បារាំងមួយបានចែងថា ហេតុភូមិមិនដែលភ្លេតអ្នកអាន តែអ្នក ដែលភ្លេចអាតុភូមិចំពោះរូបខ្ញុំ ទោះបីឃ្លាតឆ្ងាយរហូតទៅ ដល់ជើង មួយណា ក៏ប្រាកដជាមិនអាចបំភ្លេចមាតុភូមិខ្ញុំបានឡើយ ។ នៅក្នុងមនោសញ្ចេតនា ដែលនឹករលឹកដល់ស្រុកកំណើតែបែបនេះ ហើយ (NOSTALGIE) ទើបខ្ញុំចាប់នាងចាំផ្កា ខំប្រឹងតាក់តែងកម្រង កំណាព្យឈ្មោះ បណ្តាំកវី” ដែលបានបោះពុម្ភផ្សាយរួចមកហើយ ។

ព្រៃតម្កល់សព

រឿងរ៉ាវ​ប្រពៃណី​នៃការ​តម្កល់​សពរបស់​អ្នក​ភូមិ​លើទឹក ព្រៃតម្កល់សព ត្រូវបានចាប់បដិសន្ធិឡើងក្នុងគ្រា ដែលមានការស្លាប់រង្គាល សពអណ្តែតទឹកត្រៀបត្រា​ មិនដឹងយកទៅណា ក៏ដាក់ចោលនៅក្នុងព្រៃលិចទឹក ហើយក៏បានកើតជាប្រពៃណី តកូន តចៅ។

ខ្យល់ដង្ហើម

"កាលដែលត្រូវទទួលស្គាល់ការពិតវាជាមេរៀនដ៏ឈឺចាប់បំផុត ប៉ុន្តែកាលដែលបន្លំខ្លួនរស់នៅជាមួយនឹងភាពមិនពិត យើងនឹងរស់នៅជាមួយការឈឺចាប់នោះជារៀងរហូត! ការឈឺចាប់នឹងធ្វើឲ្យយើងបានរៀនសូត្រ ចំណែកភាពសប្បាយ រីករាយ ពេលខ្លះវាធ្វើឲ្យយើងភ្លេចខ្លួន គឺភ្លេចរៀនក្នុងការត្រៀម ទទួលការឈឺចាប់ម្តងទៀត! រឿងដែលយើងឆ្លងកាត់រហូតមក វាសុទ្ធតែជាមេរៀនដែលត្រូវរៀន ប៉ុន្តែទម្រាំតែយើងបានដឹងថានោះជាអ្វីដែលជីវិតបង្រៀនយើង វាក៏សឹងតែអស់ពេលដើម្បីរៀនសូត្រទៅហើយ!"

You ទំព័រចុងក្រោយ

អ្នកមានស្នេហាទាំងអស់សុទ្ធតែចង់ធ្វើជាទំព័រចុងក្រោយក្នុងជីវិតរបស់មនុស្សដែលខ្លួនស្រលាញ់! តែអ្នកត្រូវចាំថា ពេលដែលអ្នកចង់បានអ្វីមួយ អ្នកអាចនឹងសមបំណង ឬក៏ខកចិត្ត ព្រោះទ្វារនេះគេជាអ្នកកាន់កូនសោ។

មនោសញ្ចេតនា

ស្នាដៃទំនុកច្រៀងចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំ តិ ខ្ញុំពីមុន និង រស់ជាខ្លួនឯង ដែលបានបង្ហាញពីការយល់ឃើញ និងការរំដោះខ្លួនពីទុក្ខកង្វល់ ក៏បង្ហាញថា គឹមកពីខ្លួនយើងផ្ទាល់តែប៉ុណ្ណោះ ដែលមិនទាន់រឹងមាំ មិនទាន់ដឹងថា ខ្លួនឯងចង់បានអ្វីពិតប្រាកដ! ប៉ុន្តែនៅពេលដែលយើងយល់ពីខ្លួនឯង យើងកំដឹងថា យើងគួរតែនៅកន្លែងណា គួរតែធ្វើការអ្វី ហើយយើងពិតជាត្រូវការ សេរីភាពដើម្បីរស់នៅ ក្នុងពេលវេលាដែលនៅសល់!

ប្រលោមចិត្តភាគ ១

បុរសឈុតពណ៌ស ភាគ២

ជីវិតប្រៀបដូចជាជារូបផ្គុំ បណ្តុំនៃបទពិសោធជាច្រើន ឆ្លងកាត់មួយដំណាក់កាល ហាក់ដូចជារកបានរូបផ្គុំមួយបំណែកដាក់ចូលទៅក្នុងប្រឡោះទទេស្អាតមួយ ហើយយើងក៏ត្រូវស្វែងរកបំណែកថ្មីមួយទៀតជាបន្តបន្ទាប់។ និយាយដោយស្មោះត្រង់ចុះ ការនិពន្ធប្រលោមលោករបស់ខ្ញុំ ពុំមែនជាការផ្គុំដែលល្អឥតខ្ចោះគ្មានចំណុចទាស់ទេ តែខ្ញុំបែរជាស្វែងរកចំណុចខ្វះខាត ដើម្បីអាចស្វែងរករូបផ្គុំឱ្យបានត្រឹមត្រូវទៅវិញ។ តាំងពីចាប់ផ្តើមនិពន្ធកំណត់ហេតុពណ៌ស្វាយ ភាគមួយ ខ្ញុំពុំដែលគិតសោះថានឹងមានភាគ២។ តែដោយសារការស្វែងរកចំណុចខ្វះខាតនោះ នាំឱ្យខ្ញុំអាចស្វែងរកភាគ២ ក៏ឡើងជាភាគបី និងភាគ៤ទៀត។ តែប្រសិនបើខ្ញុំរង់ចាំទាល់តែអាចរកឃើញគ្រប់បំណែកផ្គុំ ទើបចាប់ផ្តើមដើរនោះ ខ្ញុំប្រហែលជាមិនអាចមកដល់ទីនេះទេ។ និយាយជារួម សូម្បីតែសៀវភៅដែលមិត្តអ្នកអានកំពុងកាន់នឹងដៃក្នុងពេលនេះ គឺសុទ្ធតែជាសមទ្ធិផល ដែលកើតឡើងចេញពីការស្វែងរកចំណុចខ្វះខាតខ្លួនឯង ហើយរកកន្លែងបំពេញវាស្របពេលដែលក្លាហានបោះជំហានទៅមុខម្តងបន្តិចៗ ប្រកបដោយក្តីអំណត់។ ដំណើរនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំអាចរកឃើញថា វាមានសេចក្តីសុខម្យ៉ាងបង្កប់នៅក្នុងភាពអត់ធ្មត់ ហើយក៏មានសម្រស់ម្យ៉ាងស្ថិតនៅក្នុងការដើរទៅមុខសន្សឹមៗ តាមល្បឿនរបស់យើង ដោយមិនប្រញាប់ប្រញាល់តាមលោកិយ ដ្បិតអីការដើររបស់យើងម្នាក់ៗ មានជំហាន និងល្បឿនខុសៗគ្នា។ អ្នកខ្លះក៏អាចនិពន្ធចប់មួយរឿងក្នុងមួយខែ ខ្លះក៏ឡើងទៅដល់មួយឆ្នាំ។ ការប្រៀបធៀប បានត្រឹមតែដាក់សម្ពាធឱ្យយើងតែប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះស្របពេលដែលការសម្រេចគោលដៅ ជារឿងសំខាន់ ការទទួលស្គាល់ល្បឿនរបស់ខ្លួនឯង ក៏ជារឿងសំខាន់ដែរ។ ការដើរដោយស្គាល់ល្បឿនខ្លួនឯង ធ្វើឱ្យយើងអាចដើរបានយូរ និងមិនងាយហត់ រត់តាមអ្នកដទៃ។ ទីបំផុត ការដើរយឺតៗរបស់ខ្ញុំ បានមកដល់គោលដៅហើយ។ សៀវភៅទីបួននេះគឺជាលទ្ធផលនៃការស្វែងរកបំណែកផ្គុំថ្មី ដើម្បីបំពេញសិល្បៈនៃភាពស្រមើស្រមៃរបស់ខ្ញុំ ហើយក៏ដើម្បីឆ្លើយតបនឹងតម្រូវការរបស់មិត្តអ្នកអានដែលស្រឡាញ់សិល្បៈស្រមើស្រមៃមួយនេះផងដែរ។ សង្ឃឹមថាភាគបន្ត នៃបុរសឈុតពណ៌ស នេះគឺជាអនុស្សារីយ៍ថ្មី បំពេញក្តីសុខអ្នកអាន ដែលបានរួមដំណើរជាមួយខ្ញុំតាំងពីដើមមក។